22/215

Aanleiding

Dit is een doodgewoon verhaal van een doodgewone zelfstandige. Het is geen successtory of toch eigenlijk weer wel? Wanneer kun je over succes spreken, wanneer ben je ondernemer of een geslaagd zakenman? Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat ik als kleine zelfstandige heel actief ben en het ondernemen of dat nu kleine of grote projecten zijn heel erg leuk vind. Ik krijg er veel voldoening van terwijl het heel erg over mijn eigen unieke kwaliteiten gaat.Daar zit volgens mij ook de kern van het ‘voor jezelf werken’ doe het met passie en met hart en ziel. Dan blijft het leuk en houd je het het langste vol.

Geld hoe belangrijk ook is niet mijn belangrijkste drijfveer. Natuurlijk geld heb je nodig om te eten om te investeren en toch geld is niet het allereerste wat je nodig hebt. het begint met een idee en vooral de wil om stappen te zetten en handen en voeten te geven aan dat idee. En dat gaat niet zonder slag of stoot zolang je niet het buskruit uitgevonden hebt of geen Bill Gates heet.

Dit verhaal is spontaan ontstaan, op een willekeurig moment zonder vooropgezet plan. De eerste kiem is gelegd bij het lezen van een krantenartikel. Dat artikel ging over een schrijver met een ernstig zieke vrouw. met deze vrouw had de schrijver de afspraak gemaakt om in ieder geval elke dag zes regels te schrijven. De vrouw is overleden en uiteindelijk is er een prachtig boek uit ontstaan. De naam van de schrijver weet ik niet meer evenmin de titel van het boek. maar het idee van de zes regels per dag sprak mij wel aan. Is charmant kun je altijd doen, op elk moment en is voor iedereen op te brengen. Het is een manier van werken om hele grote zaken behapbaar te maken. Chinezen zeggen: zelfs een tocht van duizenden kilometers begint met de eeste stap. En zo is dat ook met dit verhaal. Gewoon doen dus!

Het andere punt is dat ik schrijven leuk vind. Ik heb een blog voor mijn vak. Met enige regelmaat probeer ik daar zinnige teksten te produceren die een zekere bijdrage leveren aan ons vak van tuin- en landschapsinrichting in de meest ruimte betekenis van het woord.

Het laatste en miscchien wel de belangrijkste aanleiding is dat er bijzonder veel zzp’ ers zijn. exacte aantallen ken ik niet maar anno 2015 zitten we ergens op de x… aantal. Een respectabele hoeveelheid zelfstandigen die op de een of andere manier wegen zoeken om te overleven en hun kwaliteiten in te zetten om andere mensen te helpen en er zelf een boterham mee hopen te verdienen. Al die zelfstandigen hebben ambities, plannen, kwaliteiten en een continu behoefte zich verder te ontwikkelen en om in die beheofte te voorzien constant op zoek zijn naar relevante informatie.

Zelf heb ik in het verleden diverse boeken aangeschaft varierend van mangement tot spiritualiteit om daarin voor mij de beste antwoorden te vinden om mezelf staande te houden en mijn activiteiten winstgevend te maken. Opvallend bij deze boeken was, die overigens heel vaak een amerikaanse schrijver als geestelijk vader hadden, uiteindelijk toch culmineerden in mega successen. Zo veel succes zelfs dat ik mijzelf daarin nauwelijk tot niet herkende.Reden genoeg dus om eens een keer een down

ZZP

zelfredzaamheid, zoeken, proberen

Het leven van een ZZP’er gaat niet over rozen. Ik wist dat al, Dat kregen we van huis uit mee. Mijn vader had een aantal slagerijen en mijn moeder werkte daarin ijverig mee. Dat het niet vanzelf ging was duidelijk te merken aan de tafelgesprekken die bijna dagelijks aan tafel gevoerd werden. Bij ons thuis werd er niet zozeer gevraagd naar hoe je dag was en welke plannen je had voor de toekomst, maar hele praktische in de trant van: heb je vandaag nog wat verdiend of was het druk ergens in die orde.

Voor mij was de stap naar het ondernemerschap al heel snel de normaalste zaak van de wereld. Met mijn vakopleiding kon ik ambtenaar worden of bij een baas gaan werken. De eerste had bij ons binnen het gezin een bedenkelijke statud en als je bij een baas ging werken was je een dief van je eigen protemonnaiie. Een eigen bedrijf dus en achteraf bezien groeide dat ook heel organisch uit naar een professioneel bedrijf. Op zaterdagen startte ik met een schoolvriend met de aanleg en onderhoud van tuinen. Daar kwamen de vrijdagmiddag en avonden bij en na verloop van tijd moetsten er meer fundamentele keuzes gemaakt worden vanwege de toenemende drukte.

Mijn vakdiploma kon ik halen terwijl mijn schoolvriend er voor koos eerder met zijn opleiding te stoppen. Het bedrijf was geboren.

In al die jaren van ondernemen zijn mij een paar zaken duidelijk geworden. Als ondernemer dien je over een aantal eigenschappen te bezitten, tegenwoordig spreken we over competenties. Drie belangrijke eigenschappen waar je voortdurend op terugvalt en op aangewezen bent. Ze zijn al nodig voordat je ook maar 1 cent verdiend hebt. Die eigenschappen zijn: zelfredzaamheid, zoeken en proberen. Juist ja ZZP!

Proberen

Proberen staat wat mij betreft voor doen. Kom zo snel mogelijk uit je hoofd en geef uitvoering aan je idee. Natuurlijk is het handig de lijnen op papier te zetten. Maar mijn advies zou zijn om zo snel mogelijk de stap naar de alledaagse praktijk te maken. Dat is feitleijk de enige effeciteve manier om te toetsen of je idee werkt en waar je het verhaal moet bijschaven.

Een ander voordeel is dat als je het idee uitvoert direct geconfronteerd wordt met praktische vraag stukken, je komt met mensen in contact waar je, hiet liefst in niet al te veel woorden (pitch) kunt vertellen wat jij levert en wat je voor ze kunt betekenen.

Ideeen uitproberen kan op vrijwel elke schaal. Ik ga hier gemakshalve even uit vvan de kleinste schaal. Namelijk de zzp’ er die geen geld heeft en alleen in tijd kan investeren. Klein beginnen en daarmee peilen wat de reacties zijn. Gelukkig kan dat tegenwoordig heel goed met het internet en alle Social Media die daaraan vast zit. Het hoeft dus niet direct geld te kosten. De kosten hoeven niet direct voor de baat uit te gaan.

Zoeken

Zoeken is een minstens belangrijke eigenschap. De wil om te zoeken en vooral om te blijven zoeken. Niets is voor de eeuwigheid dus ook jouw ideeen niet. De wereld veranderd en daarmee ook de behoeftes en vooral de manier waarop we met elkaar samenwerken en communiceren. Zelf ben ik niet de jongste meer en ik merk ddat er een groot verschil is in ‘zakendoen’ 25 jaar geleden en het zkaendoen van nu. Het tempo is toegenomen en het kost veel meer moeite opdrachtgevers voor je te winnen en ze te houden. Uit het oog is uit het hart zo lijkt het wel. Gelukkig is daar ook de Social Media die we kunnen inzetten om in ieder geval van je te laten horen.

Zoeken betekent ook dat je je idee continu bijschaaft. Wat werkt en wat kan beter? Een zoekende attituden betekent ook dat je niet direct in slaap valt blijft hangen maar voortdurend jezelf de vraag stelt of het niet beter of anders kan. Zoeken betekent ook jezlef de vraag stellen of datgene wat je doet nog bij je past. Immers alleen werkzaamheden waar ik volkomen achter kan staan kan ik verkopen. Mij m oet je niet inzetten voor de verkoop van een dubieus wasmiddel om maar iets flauws te noemen. Wat dat betreft zijn mijn broer en ik heel verschillend.

Zoeken betekent ook dat je op zoek gaat naar zaken die jij ndoig hebt om je bedrijf vooruit te helpen en winstgevend te maken. Dat kan het uitbreiden van het netwerk zijn maar het kan ook gaan over het zoeken naar manieren om verkoop te realiseren. Tegenwoordig noemen we dat een verdienmodel.

19/2/15

Scheiding prive en werk in loondienst verband

Volle dagbesteding op school; eindpresentaties in het kader van de Levende Tuin’, dat is een 8-daagse cursus voor aankomende hoveniers van het MBO. Tussen de bedrijven door zie ik kans enkele tweets te doen en mijn mail te checken. Doorgaans weet ik heel goed mijn eigen zakelijke merites strikt gescheiden te houden met die van de school. Dan blijft het overzichtelijk en vooral rustig in mijn hoofd. Toch lonkt elke keer weer de nieuwsgierigheid of er dan toch niet toevallig opdrachten en inschrijvingen binnen zijn gekomen. Dat er geen opdrachten en inschrijvers zijn valt me haast niet meer op. Wel zie ik dat een zakelijk contact gereageerd heeft en verder wil praten. Het is vooralsnog nog ongewis of het wat gaat worden met deze relatie. In ieder geval een positief bericht want geen afwijzing.

Probeer gebeurtenissen zoveel mogelijk te zien als oefening en als les

De werkdagen in het reguliere onderwijs zijn hard nodig om in ieder geval de vaste kosten te dekken. Zonder deze inkomsten zou het een hachelijke zaak zijn je eigen onderneming op te starten. Laat staan investeringen te doen. De studenten hebben hun best gedaan voor de presentaties de middagsessie bestaat uit slotpresentaties in aanwezigheid van enkele werkgevers, twee coördinatoren, een teamleider en een locatiedirecteur. Een onverwacht zware delegatie die mij niet meer dan normaal nerveus maakt. Zulke gebeurtenissen probeer ik zoveel mogelijk te zien als een ‘training’ om mijzelf verder te professionaliseren. In dit geval in het presenteren een aspect van het vak die ik met het verder ontwikkelen van de OntwerpAcademie en Evenementen hard nodig zal hebben.

‘s Avonds probeer ik mijn tijd nuttig te maken met het beantwoorden van enkele mails en het schrijven van enkele concepten voor het blog van de OntwerpAcademie. Het blijkt niet helemaal voor niets want met het eeuwige gezoek naar nieuwe en interessante thema’s voor het blog stuit ik op een bericht van de Groene Loper dat er op korte termijn waterexcursies in Rotterdam worden georganiseerd. Potverdorie is mijn eerste gedachte waarom kom ik daar niet op. Een scheut lichte jaloezie maakt plaats voor een meer pragmatische aanpak; ‘hoe kan ik dit gebruiken’ en is de Groene Loper niet op de een of andere manier te linken aan de OntwerpAcademie en misschien zelfs wel BuitenGewoon. Beide bedrijven maken gebruik van de stad Rotterdam en excursies die met natuur, milieu en groen te maken hebben.

20/2/15

Er zijn van die dagen dat het lijkt of de hele zaak in beweging komt. De inspanningen die gedaan zijn, soms al jaren geleden, lijken dan hun vruchten te gaan afwerpen. Althans de hoop erop neemt significant toe. Uit ervaring weet ik inmiddels dat dat gevoel ook net zo snel weer weg kan ebben nadat een vervolg actie uitblijft.

Mijn positieve gevoel van vandaag is gebaseerd op het gegeven dat een groot IT bedrijf zelf contact heeft opgenomen om verder te praten. Weliswaar in een andere setting als oorspronkelijk bedoeld, maar toch. De deur staat nog steeds open en volgens mij is het de kunst om steeds weer te zoeken naar de kansen. Dat wil zeggen zaken die op het eerste gezicht als een teleurstelling voelen omdat ze niet 100% over jouw idee heen gelegd kunnen worden bieden, als je er wat langer naar kijkt, ook weer andere mogelijkheden. Zo ook in dit geval. De kans is dat ze ‘omhoog’ zitten door een gebrek aan docenten – ik kan er in stappen en direct cashen omdat ik dan als docent betaalt wordt. Nog belangrijker is dat ik daarmee automatisch de deur openhoudt en in direct contact kan blijven staan met dit zakelijk contact. Als derde zal mijn bemoeienis als docent waarschijnlijk in positieve zin bijdragen aan de vertrouwens relatie.

Een tweede organisatie waar ik oktober 2012 contact mee opgenomen heb gaf vandaag te kennen door te willen gaan. Opvallend is het hoe traag grote organisaties soms werken. De aanhouder wint luidt het spreekwoord maar dat is bij deze organisatie zeker van toepassing. Het idee dat ik heb aangekaart gaat over een servicemodel voor een bouwmarkt.Mijn groene kennis koppel ik aan de bouwmarkt producten. Door de betreffende dienst aan te bieden verrijkt de bouwmarkt haar service en bindt daar mogelijk de klanten mee met als uiteindelijk doel dat de klant de bijbehorende spullen koopt en daarmee een bijdrage levert aan de omzet.

Voor mij als kleine ondernemer is het belangrijk te kunnen mee liften met een grote organisatie. Ik heb de middelen niet om een reclame- of advertentiecampagne te starten bovendien wil ik niet in het oude patroon van 20 jaar geleden vallen. Het idee dat je hetzelfde doet als aan het begin van je carrière werken niet echt motiverend. Vandaag dus het signaal. Eerder had ik in het min of meer dwingende mailtje aangegeven ‘door te willen pakken’ omdat ik niet het driejarig lustrum wil vieren zonder duidelijke resultaten. Word vervolgd dus.

Ook de social media levert haar bijdrage. Van een hoveniersbedrijf krijg ik een vraag of het aanbieden van een cursus daktuinen niet iets is. Via Facebook loopt er een campagne en dat levert zo af en toe wel een volger op of een like. Zo lijkt het in ieder geval aan de buitenkant of het een bedrijf in ontwikkeling is. ‘s Avonds probeer ik nog wat te schrijven voor het blog en wat tweets te versturen.

Opdrachten blijven vooralsnog uit en dat doet behoorlijk zeer. Vooral als je kijkt naar de gigantische hoeveelheid tijd die ik er in stop. Voor de lezer: mijn dagen beginnen zo rond 8.00 uur tot een uur of 18.00 uur. Na het boodschappen doen en eten maken ga ik meestal na het achtuur journaal nog een uurtje of anderhalf/twee aan de slag.

Honderdduizend maal heb ik in mijn hoofd het rekensommetje gemaakt en steeds weer kom ik tot de conclusie dat dit de beste zet is; werken aan je eigen zaak met onderwerpen waar je sterk in gelooft. Leuk omdat je het anders simpelweg niet volhoudt en omdat je constant de inspiratie uit je zelf moet halen. Andere kunnen dat immers niet voor je doen.

Het beetje omzet dat er was met de cursussen beperkt zich nu tot wat ‘Groupon klanten’. Gemeten naar tijdsinvestering loont het zeker niet. Gemiddeld kom ik aan een uurtarief van nog geen 4 euro en daar moet de b.t.w. dan ook nog vanaf. Zoals mij aangeraden is focus ik me niet op het geld maar hou mijzelf voor dat de contacten die er uit voortvloeien mogelijk ook van waarde kunnen zijn voor de toekomst en het netwerk. Ach en een connectie met Linkedin ligt daarmee ook in het verschiet.